Cudowny chłopak - R. J. Palacio

 

August jest inteligentnym, dowcipnym chłopcem i jego życie wyglądałoby pewnie zupełnie inaczej, gdyby nie jeden zmutowany gen, z powodu którego ma zdeformowaną twarz i, zanim skończył 10 lat, musiał przejść 27 operacji. Do tej pory patrzył na siebie oczami bezwarunkowo kochających go rodziców i siostry. Teraz, gdy idzie do szkoły – od razu do piątej klasy – przyjdzie mu się zmierzyć ze światem rówieśników i starszych uczniów, z ostracyzmem, uprzedzeniami, a czasem ze zwykłym chamstwem i podłością. Spotka się jednak również z dobrocią, przyjaźnią i wspaniałomyślnością. Kontakt z rówieśnikami odmieni Augusta. Ale czy tylko jego?

Na pierwszy rzut oka wszystko gra. Ciepła, mądra historia, która ma uczyć otwartości i szacunku do innych. Pięknie.

Niestety im dalej, tym gorzej. Koniec końców "Cudowny chłopak" wydaje mi się jedynie zbiorem scenek, luźno powiązanych, pozbawionych głębi i faktycznego przesłania. Nie ma w tym dramaturgii, wszystko jest płaskie i łatwe. Gdy tylko zaczyna się rysować ciekawy, trudniejszy wątek, zaraz jest rozwiązany w iście telenowelowym stylu; gdy tylko któryś z bohaterów zaczyna się wyłamywać z cukierkowego schematu, raz-dwa pęka i, posypując głowę popiołem, wraca na jasną stronę. Te braki i uproszczenia, w zestawieniu z głównym bohaterem, sprawiają, że coś mi tu zalatuje poważnym emocjonalnym nadużyciem.

Czytałem z coraz mniejszym przekonaniem, że ta historia w ogóle dokądś zmierza - ale w połowie książki zrezygnowałem z dalszego czytania.

Ocena: 4/10