Cudowny chłopak - R. J. Palacio

 

August jest inteligentnym, dowcipnym chłopcem i jego życie wyglądałoby pewnie zupełnie inaczej, gdyby nie jeden zmutowany gen, z powodu którego ma zdeformowaną twarz i, zanim skończył 10 lat, musiał przejść 27 operacji. Do tej pory patrzył na siebie oczami bezwarunkowo kochających go rodziców i siostry. Teraz, gdy idzie do szkoły – od razu do piątej klasy – przyjdzie mu się zmierzyć ze światem rówieśników i starszych uczniów, z ostracyzmem, uprzedzeniami, a czasem ze zwykłym chamstwem i podłością. Spotka się jednak również z dobrocią, przyjaźnią i wspaniałomyślnością. Kontakt z rówieśnikami odmieni Augusta. Ale czy tylko jego?

Na pierwszy rzut oka wszystko gra. Ciepła, mądra historia, która ma uczyć otwartości i szacunku do innych. Pięknie.

Niestety im dalej, tym gorzej. Koniec końców "Cudowny chłopak" wydaje mi się jedynie zbiorem scenek, luźno powiązanych, pozbawionych głębi i faktycznego przesłania. Nie ma w tym dramaturgii, wszystko jest płaskie i łatwe. Gdy tylko zaczyna się rysować ciekawy, trudniejszy wątek, zaraz jest rozwiązany w iście telenowelowym stylu; gdy tylko któryś z bohaterów zaczyna się wyłamywać z cukierkowego schematu, raz-dwa pęka i, posypując głowę popiołem, wraca na jasną stronę. Te braki i uproszczenia, w zestawieniu z głównym bohaterem, sprawiają, że coś mi tu zalatuje poważnym emocjonalnym nadużyciem.

Czytałem z coraz mniejszym przekonaniem, że ta historia w ogóle dokądś zmierza - ale w połowie książki zrezygnowałem z dalszego czytania.

Ocena: 4/10

Tylko w mojej głowie - Sharon M. Draper

 

Jedenastoletnia Melody ma fotograficzną pamięć. Jej głowa jest jak kamera, która zawsze nagrywa. I nie ma funkcji kasowania. Jest najinteligentniejszym dzieckiem w szkole - tyle, że nikt o tym nie wie.

Gdyby potrafiła mówić, mogłaby opowiedzieć ludziom, jak wiele rozumie. Ale ona nie potrafi mówić. Nie potrafi chodzić. Nie potrafi pisać. W końcu pojawił się ktoś, kto umożliwił Melody komunikowanie się z otoczeniem. Jednak nikt - poza jej rodzicami - nie był gotów na to co miała do powiedzenia.

Tylko w mojej głowie to piękna opowieść o odkrywaniu innych perspektyw widzenia świata. O zrozumieniu. O wykluczeniu. O miłości.

Melody ma 11 lat, jest inteligentna, wrażliwa, spostrzegawcza, ma poczucie humoru. Niestety nikt o tym nie wie, bo jest uwięziona we własnym ciele, które jej nie słucha. Nie może normalnie się poruszać ani mówić, nie może samodzielnie jeść ani iść do toalety. Może z siebie wydawać tylko pomruki i wrzaski, gdyby nie pasy nie potrafiłaby utrzymać ciała w pionowej pozycji. Ma porażenie mózgowe i kontakt z otoczeniem ma bardzo utrudniony. Ludzie widzą jej kalekie ciało i na jego podstawie wyciągają wnioski co do stanu jej umysłu. Historię Melody poznajemy z jej punktu widzenia i jest ona bardzo poruszająca. Książkę czyta się jednym tchem, chwyta za serce i nie pozwala przejść obojętnienie. Obserwujemy naszą bohaterkę w domu, gdzie ma kochającą, opiekuńczą rodzinę i znajomych, ale nawet oni mają czasem problem ze zrozumieniem tego, co chce im przekazać dziewczyna. Obserwujemy też Melody w szkole, gdzie uczy się, a raczej przebywa z innymi niepełnosprawnymi dziećmi, które tak jak ona, pomimo że mają już po kilkanaście lat, traktowane są nadal jak małe dzieci. Na szczęście szkoła wprowadza program integracyjny, Melody ma w końcu własną opiekunkę, która pomaga jej się poruszać i porozumieć z otoczeniem. Dzieci niepełnosprawne coraz częściej spotykają się na prawdziwych lekcjach ze zdrowymi rówieśnikami. Czy Melody znajdzie sposób na dotarcie do „normalnych” dzieci, czy poznają się one i nauczyciele na niej i jej inteligencji, czy nauczą się od niej empatii i zrozumienia, czy zaakceptują ją taką, jaka jest? 

„Tylko w mojej głowie" Sharon M. Draper porusza wiele zagadnień związanych z życiem i funkcjonowaniem osób niepełnosprawnych, chorych w naszym społeczeństwie. Czy potrafimy dostrzec ich potencjał? Czy zdajemy sobie sprawę, jakie mamy szczęście, że możemy się normalnie poruszać, komunikować z otoczeniem? Widzimy tutaj, jak ważni są dobrzy nauczyciele, opiekunowie. Ile zależy od nas samych, czy będziemy umieć otworzyć się na takie osoby. 

Zachęcam wszystkich do zapoznania się z historią Melody, która uczy nas wrażliwości i miłości do drugiego człowieka.

Ocena: 8/10